Łeba – krótka historia
Łeba to nasza mieścina nadbałtycka. Pewnie nie wypada nikomu jej dokładnie przedstawiać, chociaż prawdopodobnie nie każdy zna jej historię, chociaż początkowy okres. W tej chwili skoncentrujmy się więc może na tym zagadnieniu. Łeba leży na północy Polski w województwie pomorskim nad rzeką Łebą i Chełstem. Przez pewien okres, w latach 1975 do 1988 należała do województwa słupskiego. To tyle tytułem wstępu. Przejdźmy teraz do sprawy zasadniczej – historii miasta. Historia Łeby sięga dalekich lat, bo zaczyna się już w czasach neolitu. Już w tym okresie widoczne są pierwsze ślady zasiedlenia. Świadczyć o tym mogą znalezione przez archeologów narzędzia. Stało się to w okolicy Potęgowa. Linię brzegu morskiego wyznaczają osady, które przetrwały do dzisiaj, jak: Gałęzinowo, Siodłonie, Damno. Grodziska te były onegdaj grodami warownymi, kojarzącymi się z kulturą łużycką. Przez czas, kiedy to w grodziskach toczyło się zwyczajne życie, w okolicy zaczęło przybywać lądu, jednak w dalszym ciągu cały czas obszar ten był w większości bagienny. Przez okolicę przeszli Goci (plemię wczesno germańskie). Dowodem na to, że pojawili się oni w tej okolicy jest kamienny krąg ich cmentarzyska, który znajduje się w Dębinie. Do dziś pozostały zaledwie 3 głazy pochodzące z tego kręgu. Podobne cmentarzyska znajdują się w bliskiej okolicy. Gdy Goci odeszli, razem z nimi obszar opuścili zamieszkujący tubylcy i przez pewien czas okolica nie była zamieszkała. Kolonia Łeba powstała w późniejszym czasie na mierzei. Prawdopodobnie zbudowali ją Pomorzanie używający języka kaszubskiego. Domyślamy się, że było to w VIII wieku. Od wieku XIII na ten obszar poczęli przybywać kolonizatorzy niemieccy. W ten sposób Niemcy i Kaszubi stali się sąsiadami, choć tym pierwszym ciężko było przywyknąć do życia w Łebie. Chociaż warunki życia panujące w grodzisku nie były przeszkodą dla Zakonu Krzyżackiego, który postanowił dla własnych celów wykorzystać położenie strategiczne przy ujściu rzeki.